10. Album mastering versus mastering for playlists.

Playlists versus albums, a comparison we could hardly think of 20 years ago. Single tracks were taken from albums or a special single edit was made. If there was any room within the budget a remix (and remaster) was made of that single. Back in the eighties twelve inch versions on vinyl were very popular: special single remixes, often much longer than the original. Whether that version was adding something musically remains to be seen but it worked wonders on dance floors in clubs.

Nowadays playlists dominate the market. Playlists are a collection of songs by various artists compiled by yourself, by others or by record labels.
I already discussed loudness normalization in some of my previous columns. A music streaming service like Spotify uses this to ensure equal perceived loudness for each song in a playlist.

For mastering this ongoing revolution means a different approach. If we look at an album, musical impact is what comes first (I’ll leave out the effects of the loudness war). After that to be followed by dynamics (or how loud the album is). When mastering an album the following rule should be taken into serious consideration: Let the album sound like an album, including all dynamic changes like the differences between ballads and up-tempo songs.

When tracks are mastered for music streaming services the thing that comes first is controlling dynamics. Tracks are being listened on various machines and in various locations. Think of the car, train, at work and most importantly think of earbuds! So actually mastering for Spotify is mastering with a sense of dynamics in mind. It’s a process of controlling those dynamics. Gently as we don’t want to cause a second loudness war by tackling tracks with fierce and brutal compressors!

When it comes to mastering for Spotify, the integrated loudness of -14 LUFS (Loudness Units Full Scale) should be considered as a guideline for how loud the music should sound. But -14 LUFS is a bit soft for CD (even if we leave out the loudness war). This means that a master nowadays is a sort of compromise. A compromise between a master for music streaming services or a master for CD or vinyl. It’s not bad if the level for a master for Spotify is not exactly -14 LUFS. There’s nothing wrong with a couple of dB’s deviation in loudness. Spotify doesn’t even use LUFS to measure loudness. They use their own system, equivalent to approximately -14 LUFS.

The only medium very sensitive to level in general is vinyl. I always deliver separate masters for a vinyl release. A vinyl master is a special one and will always be double checked by the pressing plant to ensure good playback.

I currently deliver my masters at a level roughly between -9 and -12 LUFS. Roughly, since mastering a jazz track is a different cookie than mastering a vicious rock song.

I can imagine that you might have some unanswered questions like: “How do you control those dynamics for masters for music streaming services?” or “Who the hell are LUFS?” To answer all of your questions I’d like to refer to my next month’s column in which I will try answer
them. So if you have a question about mastering for music streaming services or loudness in general, shoot me an e-mail at renzo[at]masterenzo[dot]nl and I ‘ll do my very best to provide you with answers.

See you next month!

Renzo



Previous
Next

10. Albummastering versus mastering voor playlists.

Playlists versus albums, een vergelijking die pakweg 20 jaar geleden ondenkbaar was. Losse tracks werden van een album gehaald of er werd een speciale single versie uitgebracht met, als het budget het toeliet, een remix (en dus remaster) van die single. In de jaren ’80 waren de twelve inch versies op vinyl erg populair: speciale remixen die vaak stukken langer waren dan het origineel. Of dat nou per sé een muzikaal diepgaande bijdrage leverde aan het origineel valt te betwijfelen maar op de dansvloer in disco’s deden deze versies het prima.

Neen, anno nu wordt de markt meer en meer gedomineerd door de playlist. Een door jezelf, door andere gebruikers of door een platenmaatschappij samengestelde lijst met liederen geplukt van streaming muziekdiensten.

Over loudness normalization heb ik het al gehad in eerdere columns. Een dienst als Spotify gebruikt deze tool om ervoor te zorgen dat de nummers in een playlist globaal even luid klinken. Voor mastering betekent deze kleine revolutie een andere benadering. Als we de loudness war buiten beschouwing laten komt voor een album muzikale impact op de eerste plaats. Pas daarna gevolgd door dynamiek (of hoe hard de plaat klinkt). Voor een album geldt: laat het klinken als een album, inclusief alle dynamische schommelingen waarin luidere en zachtere tracks (ballads) elkaar afwisselen.

Bij mastering voor streaming muziekdiensten komt de dynamiek als eerste, immers: de tracks worden beluisterd op allerlei verschillende apparaten en in verschillende omgevingen. Denk aan de trein, auto, op het werk en vooral aan oordopjes!

Eigenlijk is mastering voor Spotify een proces van dynamiekbeheersing. Gelukkig met een subtiele toets: muziek wordt er niet mooier op door deze te lijf te gaan met een flinke compressor om de dynamiek in te perken. Zouden we dat doen dan zou eigenlijk de loudness war weer van voren af aan beginnen. Dát willen we niet!

Neen, mastering voor muziek streamingdiensten is rekening houden met een gemiddelde loudness van -14 LUFS, zoals deze wordt gebruikt door onder andere Spotify. Maar -14 LUFS is voor een huidig album op CD (wie kent ‘m nog) wat aan de zachte kant. Dit houdt in dat een master voor Spotify die ook op CD verschijnt (of op vinyl) een soort “compromis-master” is. Niet zo hard als pakweg 15 jaar geleden (soms tot -6 LUFS of zelfs nóg harder) maar ook weer niet strak op -14 LUFS. Momenteel lever ik mijn masters globaal af tussen -9 en -12 LUFS. Globaal, want er is wel degelijk verschil tussen verschillende muziekstijlen. Rock kent een andere benadering dan jazz.

Ik kan me voorstellen dat er vragen zijn zoals: “Ja leuk allemaal Renzo, maar hoe zit dat dan met die dynamiekbeheersing in de praktijk?” Of “Ja maar, wie zijn die LUFS nou eigenlijk?” Om een antwoord op die vragen te geven verwijs ik jullie naar mijn nog te schrijven column van volgende maand. Mocht jouw vraag er niet bijstaan, aarzel niet en stuur me een berichtje op renzo[at]masterenzo[punt]nl. Ik zal mijn stinkende best doen om alle vragen over dynamiek binnen mastering te beantwoorden.

Tot zover, tot volgende maand!

Renzo



Vorige
Volgende

© 1973 Masterenzo Mastering | Rotterdam