5. Loudness: the myth, the saga, the story. Part 2.

Let’s begin this second part of loudness in mastering by positioning the loudness war as the most horrendous by-product in this digital age of music.

The loudness war is nothing more and nothing less than the volume war between large major record companies made possible by the ongoing digital evolution in music. In this war the song of an artist at label A is mastered louder than the song from the artist at label B. The A&R manager (Artist & Repertoire, someone who vastly determines what an artist put out on the market and when he puts his songs out) of label B (the softer one) decides that the song of his artist needs to be mastered at least as loud as the other song from the other label and preferably a little louder!

You could say: why not simply turn the volume knob a little higher? No, way too easy. The song must be louder!
Without going too much into details the cause of the loudness war lies in a combination of factors:
First there’s the internet. Because of the fast rise of the internet and accelerating up- and download speeds illegal sites like Napster and The Pirate Bay become popular. CD sales are dropping and the aforementioned A&R managers take musically destructive measures to get most attention and exposure for their label’s music artists. Every measure can be accounted for as long as the sales figures are somewhat positive.

The continuously changing music scene causes the lumbering ship of the large major record companies having a hard time staying above the surface. Smaller labels are much more capable of changing course when the market asks for it. Unfortunately this hasn’t stopped the loudness war from evolving into the global volume war as we’ve gotten to know it.

The loudness war has made quite some victims: innocent recordings have been maliciously tortured during the mastering process causing them to be as loud as your mother-in-law yelling at you because you accidently forgot to flush the toilet.

This has caused many records during the nineties and zeroes to sound bad, simply because they were mastered too loud using the infamous Waves L2 hardware brickwall limiter. If you take a listen to the low end of for instance ‘Sk8er Boi’ by Canadian singer Avril Lavigne you can hear the limiter in action with its searing and rattling sound of not only the peaks being limited but the whole signal undergoing the destructive limiting processing of the L2.
The Brickwall terminology implies that we’re dealing with a machine capable of doing some serious harm to innocent recordings.

Well, if we stick to this plan the music industry would not have a glorious future ahead but: Thou shall have no fear. Next month I will publish the closing of the loudness triptych resulting in stereophonic salvation for us earthlings.
Salvation in order to correct this human made error in audio history.
On to the next war up ahead: dynamics!

Renzo



Previous
Next

5. Loudness: the myth, the saga, the story. Part 2.

Laat ik beginnen met de vermelding dat deze column vooral gaat over het absolute dieptepunt van wat de muziekindustrie ons sinds de industriële revolutie in de jaren ’20 en ’30 gebracht heeft: de loudness war.

De loudness war is niets meer en niets minder dan de door digitale technieken mogelijk gemaakte volumestrijd tussen ten onder gaande major platenmaatschappijen onderling waarbij het liedje van Pietje harder is dan het liedje van Jantje. De A&R-manager (Artist & Repertoire, iemand van het label die een dikke vinger in de pap heeft bij het bepalen wanneer en wat een artiest uitbrengt) van Jantje’s platenmaatschappij besluit dat het liedje van Jantje op zijn minst even hard moet klinken als dat van Pietje en het liefst nog ietsje harder!

Je zou zeggen dat je dan de volumeknop wat hoger zou kunnen zetten maar neen, het liedje moet harder!
Zonder al te veel uit te weiden in details ligt de oorzaak van de loudness war in een combinatie van factoren:
Allereerst is daar het internet. Door de snelle opkomst van internet en voortschrijdende downloadsnelheden worden illegale sites als Napster en The Pirate Bay steeds populairder. Cd-verkopen lopen terug en bovengenoemde A&R-managers grijpen naar destructieve middelen om de muziek van hun artiesten onder de aandacht te krijgen. Alles voor de verkoopcijfers en alles om het logge zinkende schip dat platenmaatschappij heet boven water te houden.

Het continu veranderende muzieklandschap zorgt ervoor dat met name grote maatschappijen (de majors) moeite hebben de veranderingen bij te houden. Kleine independent labels schieten als paddenstoelen uit de grond maar dat heeft helaas niet kunnen voorkomen dat de loudness war flink voet aan de grond heeft kunnen krijgen.

Het gevolg van dit alles: belachelijk slecht klinkende albums. Op het hoogtepunt van de oorlog (de jaren rond de eeuwwisseling en net daarna) was geluidskwaliteit verworden tot een ondergeschoven kindje. Tot en met de mix klonk alles nog best goed. Toen kwam de master die onder druk van bovengenoemd schorem harder was dan je brullende schoonmoeder wiens gehoorapparaat verkeerd staat afgesteld.

Als je goed naar het laag luistert van ‘Sk8er Boi’ uit 2002 van de Canadese zangeres Avril Lavigne dan hoor je de rafels en randen van de beroemde hardware Waves L2 brickwall peak limiter in actie als deze dermate hard wordt ingestuurd dat niet alleen de pieken getemd worden maar ook het hele signaal in elkaar wordt gedrukt. De term brickwall verraadt al dat we hier te maken kunnen hebben met een ferm stuk gereedschap waarmee serieuze schade kan worden aangericht.

Nou, als het hierbij zou blijven dan zou de business een niet bepaald gouden toekomst tegemoet zien maar niet gevreesd: volgende maand volgt de weg naar de verlossing van deze klankmatige vergissing in historisch perspectief.

Op naar de dynamiek-oorlog!

Renzo



Vorige
Volgende

© 1973 Masterenzo Mastering | Rotterdam