42. Remasters, curse or blessing?

Please allow me to plunge in: Why do remasters exist?
You could say that an older recording or master should sound better using modern techniques. That’s definitely true, but what exactly is the meaning of better? More bits? Higher sample rates? Better sounding converters? In short: better gear?

There is a reason that certain recordings were made in a certain era. It turns them into timeless pieces, because of their unique sound, and because of their imperfections. A remaster is a re-release of older material using modern techniques to make it sound better. In practice this generally means a louder (and often more brighter) sounding remaster. But why? Does that fresh remaster sound genuinely better? Or is there more to it?

To reveal the only legitimate reason for a remaster we need to go back in time. Back at the roots of popular music (the sixties and seventies) until the eighties, the job of the mastering engineer was to transfer the mix from tape to a playback medium. During those analogue decades those were vinyl, music cassette and reel-to-reel tape machines for domestic use.

So, the mastering engineer was merely a transfer engineer. In the course of the years the function of mastering has shifted slowly towards that what artists, producers and mix engineers tend to do: Build a sound. Exactly that caused the remaster to become more popular. Hence: How wonderful would it be if an existing recording was to sound even better and fatter than the original! This is not a bad thought, but allow me to rephrase what I said earlier: There is a reason that certain recordings were made in a certain era.

Many remasters were done in a time where digital techniques were newly invented (and thus not sounding at their best). This resulted in hotter remasters that also suffered from what we call “digititus”: an overly cold sounding remaster. I leave the decision if this is better than the original to the listeners ears but I wouldn’t bet my money on it. And besides: the ongoing loudness war* played an important role in the many issued remasters by letting them sound much louder than the original recording.

And something else was going on: Because a lot of money could be earned by issuing remasters, those re-releases had to sound fresh and modern to boost sales figures. All of this had very little to do with music and quality, which leads us to the following question: Does a remaster have a right to exist? That’s not an easy to answer question.

The only reason I can think of to do a remaster is that certain transfers done in the early ages of digital could benefit sound wise from a remaster done with more modern techniques.
We’re on thin ice here; a remaster should never affect the artistic message of the original recording. And if the artist is no longer among us, the situation becomes even more complicated. Who’s to determine if a remaster is to be done and who’s in charge of quality control?

A nice example of a successful remaster is the album “Brothers In Arms” by Dire Straits. Released in 1985 this album became the standard bearer of the compact disc. The album was recorded digitally, mixed on analogue equipment but edited and mastered digitally (DDD, remember?). It sounded cold and near harsh but sold millions of copies worldwide. Renowned mastering engineer Bob Ludwig decided to do a remaster of the album a little over ten years later because he realised the album could sound better.

My suggestion is to delete the word remaster. Let’s invest our energy in great sounding recordings, old or new and on whatever playback medium, and without putting a commercial label on them. A good mastering engineer knows what it takes to deliver a great sounding, integer and timeless master.​​​​​​​

Renzo

*The loudness war began in the mid-nineties. Influenced by decreasing cd sales and ongoing digital techniques major record companies released progressively louder sounding cd’s. Digital limiters were pushed beyond their limits causing many of the records released at the end of the nineties and the years after to sound distorted. Since the introduction of loudness normalization by music streaming services the need for loud sounding masters has decreased immensely. By using loudness normalization all songs in a playlist are played at globally the same perceived loudness level.



Previous
Next

42. Remasters, vloek of zegen?

Laat ik maar met de deur in huis vallen: Waarom bestaat er zoiets als een remaster?
Je zou kunnen zeggen dat een oudere opname of master met de technieken van nu beter zou kunnen klinken. Op zich is dat helemaal waar, maar wat is er dan precies beter? Meer bits? Hogere sample rates? Beter klinkende converters? Kortom, betere spullen?

Er is een reden dat bepaalde opnames in een bepaald tijdperk zijn gemaakt. Het maakt ze tijdloos, juist vanwege hun karakteristieke sound, compleet met de imperfecties van weleer. Een remaster is het opnieuw uitbrengen van eerder uitgebracht materiaal, met een sound van nu (lees: vooral harder en vaak helderder). Maar waarom dan? Klinkt het ook echt beter? Of zit er meer achter?

Voor de enig legitieme reden voor een remaster moeten we terug in de tijd. In de jaren 60, 70 en 80 was het de taak van de masteringtechnicus om originele opnamen (bijna altijd op tape) over te zetten naar een afspeelmedium. Destijds waren die afspeelmediums analoog: vinyl, muziekcassette en bandrecorder (reel-to-reel).

De mastering engineer was dus vooral een transfer engineer. In de loop van de jaren is de functie van mastering steeds meer verschoven naar dat wat artiesten, producers en mix engineers doen: Sound maken. Daarmee kwam ook de remaster in zwang. Want: Hoe mooi zou het zijn om de sound van een bestaande opname nóg vetter te maken. Op zich is hier niks mis mee, maar ik haal even aan wat ik hierboven al vermeldde: Er is een reden dat bepaalde opnames in een bepaald tijdperk zijn gemaakt.

Vele remasters zijn gemaakt in een tijd waarin digitale techniek in de kinderschoenen stond met als resultaat remasters die zowel harder als “kouder” bleken te klinken. Of dit dan de zo gehoopte verbetering was ten opzichte van het origineel laat ik aan de luisteraar, maar het resultaat laat zich enigszins raden. Ook de almaar uitdijende loudness war* speelde een belangrijke rol bij de keuze van heruitgaven door albums op cd vooral harder te laten klinken.

En er speelde nog iets anders: Omdat er (veel) geld kan worden verdiend met heruitgaven was vooral belangrijk dat de remaster bijdetijds klonk om zo de verkoop nog een extra duwtje te geven. Met muziek en kwaliteit had dit alles weinig van doen. Maar heeft een remaster anno nu dan wel bestaansrecht? Dit is sowieso een lastig te beantwoorden vraag.

De enige reden die ik kan verzinnen om een remaster te doen, is dat bepaalde transfers gedaan in de jaren 80 en 90 wellicht beter zouden kunnen klinken met gebruikmaking van nieuwere technieken.
Het is glad ijs; een remaster zou in geen geval afbreuk mogen doen aan de originele artistieke boodschap van een artiest. En als de artiest in kwestie niet meer leeft, wordt het nog ingewikkelder. Wie gaat bepalen of er een remaster komt en of deze goed genoeg is?

Een mooi voorbeeld van een, in mijn oren geslaagde remaster, is het album “Brothers In Arms” van Dire Straits. Uitgebracht in 1985 werd dit album de vaandeldrager van de compact disc. Volledig digitaal opgenomen, weliswaar analoog gemixt maar digitaal ge-edit en gemasterd (DDD, wie kent het nog?) klonk dit album koud als een koelkast maar verkocht miljoenen exemplaren. Bob Ludwig, een befaamd mastering engineer uit de VS besloot om ruim 10 jaar later een remaster te doen omdat ook hij inzag dat de technieken beter waren geworden en het album beter kon klinken.

Mijn voorstel is om het woord remaster te schrappen van het tableau. Laat (oude) releases goed klinken, op welk medium dan ook, zonder er een commercieel label aan te hangen. Een goede masteringtechnicus weet wat er nodig is (of beter: Wat er vooral niet nodig is) om een release goed en integer met respect voor het tijdsbeeld te laten klinken.

Renzo

*De loudness war is een verschijnsel wat midden jaren 90 begon. Onder invloed van dalende cd-verkopen en voortschrijdende digitale technieken brachten grote platenmaatschappijen steeds luider klinkende cd’s uit. Digitale limiters werden steevast te bruusk ingezet, waardoor veel muziek die eind jaren 90 en de jaren daarna werd uitgebracht abominabel klinkt. Door de komst van loudness normalization bij streamingdiensten is de noodzaak van luide masters zichtbaar en hoorbaar afgenomen. Met loudness normalization worden alle songs in een playlist globaal even luid afgespeeld op een vooraf vastgesteld volume.



Vorige
Volgende

© 1973 Masterenzo Mastering | Rotterdam