36. Older HiFi amps, part 2.

In this month’s column I will elaborate on why I’m a big fan of older (vintage) HiFi amplifiers.

To be frank I find it hard to explain exactly why I like them, but I’ll give it a try.
An old amp is like an old man (or woman) with lots of life experience and knowledge. Wisdom comes with age.

With gear this works quite the same. When properly serviced, vintage equipment can be very valuable because of their unique sound. It’s not without reason that large amounts of money are paid for vintage equipment from the glory days of pop music in the previous century.

The condition of the equipment is a key element here. Nobody in HiFi or studio-land gets excited over poorly performing vintage equipment.

Good vintage equipment lives and it’s exactly that what makes it so pleasant to listen to and to work with. It’s kind of the same with the HiFi amps I use in my studio. I really like working with them but I like listening to them even more.
It’s like they want to tell me a story. Each day a different one. It’s a bit romanticized but I genuinely believe it works this way.

And besides: my choice for this type of amplifiers will undoubtedly be influenced by my previous career as an (electric) guitarist. For many guitarists a vintage (tube) sound is some kind of holy grail and I too look at myself as being a “tube-ish” guy.

But wait, why don’t you use tube HiFi amps in the studio? Good question, here’s the answer: downstairs in my living room I have a set of vintage Philips HF-309 power amps. Two mono blocks, handmade in the late sixties and each capable of delivering 6 Watts of tube power.

6 Watts seems little but trust me, once you pump up the volume and combined with the right speakers “Killing In The Name Of” by nineties cult band Rage Against The Machine can be severely loud!

Below some images from the Philips archives. Building your own HiFi equipment was normal in those days.

Philips, for hobbyists aged ten to eighty

Philips, for hobbyists aged ten to eighty.

The Philips DIY kit

The Philips DIY kit.

So, they sound great, those Philips tube amps. But still I’m not using them for mastering.
This is because they can sound absolutely great at times. But there are times that they sound somewhat normal. I cannot put my finger on it but to me they seem to live and just like in real life good days are alternated with less good ones.
This makes them less suitable for mastering since monitoring consistency is a big thing in mastering. You monitoring environment are the ears you listen to and rely your judging upon so it’d better be constant.

What I do use are vintage HiFi amps from the nineties, all made in Japan.
First up is Mr. Sony. The TA-F570ES integrated amplifier is capable of delivering lots of power. Ideal for powering the lower bass cabinets of my custom built speaker system.
Next up is Mr. Marantz, more specifically Mr. Ken Ishiwata. His rendition of the PM-66SE amplifier shines in subtlety and finesse, making it a perfect companion for the mid and high cabinets of my custom speakers.
Finally there’s Mr. Pioneer. The A-676 from the Reference line combines power with subtlety which makes it a perfect match with my Amphion Two15 speakers.

Well, I’m drooling all over right now. It’s time to power up the amps and let some great music pass through them. Enjoy!

Renzo



Previous
Next

36. Ouwe hifi versterkers, deel 2.

Goed, jullie hadden dus een antwoord van me tegoed. Een antwoord op de vraag waarom ik oude hifi versterkers gaaf vind.

Om heel eerlijk te zijn vind ik het lastig om daar een helder antwoord op te geven. Een oude versterker is als een ouwe baas met veel levenservaring en kennis. Ervaring kun je niet leren, het komt met de jaren.

Zo ook met apparatuur. Mits goed onderhouden is vintage apparatuur zeer waardevol. Het is niet zonder reden dat er flink geld wordt betaald voor (goede) apparatuur uit de gloriejaren van de popmuziek in de vorige eeuw (jaren ’60, ’70 en ’80).

Ik vermeld er wel bij dat die apparatuur in goede staat moet zijn. Er is voldoende vintage apparatuur op de markt die op z’n minst discutabel presteert. Tenzij je er een liefhebber van bent, zit vrijwel niemand in de hifi hoek te wachten op apparatuur die muziek eerder slechter dan beter laat klinken.

Goede vintage apparatuur leeft en laat dat ook horen. Soms meer en soms in wat mindere mate. Mijn amps hebben dat ook. Ik luister er graag naar. Ze hebben iets vriendelijks, bijna alsof ze me een mooi verhaal willen vertellen. De ene dag gedragen, de andere dag wat meer ingetogen.

OK, nu wordt het zweverig. Terug naar aarde. Juist ja, mijn keuze voor dit type versterkers zal ongetwijfeld ook te maken hebben met mijn verleden als gitarist.
Voor menig (elektrisch) gitarist is een vintage buizensound een soort heilige graal en ook ik behoor tot de buizennozems.

Waarom dan geen hifi buizenversterker voor mijn afluistering? Goede vraag, hier het antwoord: beneden in mijn woonkamer staan twee Philips HF-309 buizenblokjes (eindversterkers, twee keer mono), vermoedelijk uit eind jaren ’60. Ze zijn goed onderhouden, klinken fantastisch en leveren in hun huidige configuratie toch zeker 6 Watt per kanaal aan buizenpower.

6 Watt lijkt weinig, maar geloof me: op flink volume en met goede speakers komt “Killing In The Name Of” van het nineties bandje “Rage Against The Machine” er aardig uit, compleet met trillende ramen en buren die meegenieten.

Onderstaand wat afbeeldingen uit het archief van Philips. Hifi zelfbouw was toen heel normaal.

Philips bouwdoos, voor hobbyisten van 10 tot 80

Philips, voor hobbyisten van tien tot tachtig.

Het Philips zelfbouwpakket

Het Philips zelfbouwpakket.

Goed, ze klinken dus geweldig, die Philips buizenblokjes, maar toch gebruik ik ze niet voor mastering. Dit komt omdat ze soms beter klinken en soms gewoontjes. Ik kan er mijn vinger niet op leggen maar voor mij lijken ze te leven en net als in het echte leven heb je je goede dagen die je afwisselt met minder goede dagen.
Dat maakt ze niet heel constant en voor mastering is constante afluistering nogal een dingetje. Het zijn tenslotte je oren en daar wil je voor de volle (en constante) 100% op kunnen vertrouwen.

Wat ik wel gebruik zijn vintage hifi versterkers uit de jaren ’90. Allereerst is daar meneer Sony, type TA-F570ES. Een krachtpatser. Niet subtiel maar wel in staat om veel stroom te leveren voor de lage tonen. Deze amp bestuurt dan ook de speakers voor de lage tonen van mijn custom built speaker systeem.
Dan is daar meneer Marantz, type PM-66SE KI, waarbij SE staat voor “Special Edition” en KI voor Ken Ishiwata, jarenlang het boegbeeld van Marantz. Kortom: een prima bak voor het besturen van de midden/hoog speakers van mijn custom afluistering.
Tenslotte is er meneer Pioneer, type A-676 uit de Reference lijn. Deze amp, net als Sony en Marantz afkomstig uit Japan, heeft het beste van beide voornoemde versterkers in één jasje: subtiliteit en kracht. Ideaal om mijn Finse Amphion speakers aan te sturen.

Nou, bij mij loopt het kwijl inmiddels uit mijn mond. Tijd om de versterkers op te starten en er een prachtplaat doorheen te jassen. Enjoy!

Renzo



Vorige
Volgende

© 1973 Masterenzo Mastering | Rotterdam