30. The urge of a record.

Why is it that some recordings are so good, so engaging and so intense? The short answer: those recordings tell a story.

Well, this concludes my final column of this decade. Let’s head into the roaring twenties!

But since every short answer has its longer version, I give you the long answer in this column. The long answer as to why some records are so darn good.

To answer this question we should ask ourselves another question first: why would an artist or band want to record an album or EP anyway? Imagine a starting band. All members of the band practice for hours a day and together they write some beautiful songs in their too small rehearsal space, accompanied by that typical sweaty band odor. But beware: there’s something beautiful happening here!

After three months the doors of the rehearsal space open and we’re about to witness the birth of 12 rock songs. Twelve pieces of music about love, happiness and grief including head and tail and some power riffs. And of course: those songs are asking to be recorded, mixed, mastered and released into the great wide open!

But what is it that causes an artist to feel the need to capture his or her songs onto a recording? It’s actually a kind of flaunting with yourself. You want to show the world that you know how to play your instrument, that you know how to write beautiful songs or you want prove that you as a band are able to get this all done.

And how cool is it to share this with the outside world? Just open Spotify, browse your name, click the play button and there you go: your very own songs stream right into the great wide world! A more intense feeling of satisfaction hardly exists. Besides that a physical release has the advantage of cover art (vinyl!) and when you play live shows you can sell your albums after the show.
And when you sign your records or CD’s they might even be worth a lot of money afterwards.

So, now let’s go back to the initial question: “Why are some records so good?” When you write a song, it (hopefully) is about something. In that “something” lies the answer. You’ve been through something and you feel the urge to share this with humanity by writing a song about it. It’s like therapy: for once you don’t share your experience with your therapist but with anyone willing to hear your song about it.
And it’s this sharing that gives you a feeling of both pride and relief.

The more intense your shared experience, the more intense the song. It’s that simple and this explains why some records are so intensely good and had to be made. Of course, there are other factors that play a role in this but it’s a starting point and the tone is literally set.

An example: those of you who know me a bit know that I have a thing for “Rumours” by Fleetwood Mac which was released in 1977. The story behind this -by the way brilliantly sounding- record is a story of multiple relations within a band, including accompanying perils and breakups.

All this made “Rumours” more or less inevitable. The record had to be made and released since all 11 songs on the album tell a piece of this immersive story.

So, do you have a thing or two to tell? Tell it with a song or with an EP, or take the high road and tell it with an entire album. Whatever it takes to get things off your chest, make your recording inevitable and to write the best song(s) of your life.

Renzo



30. De noodzaak van een plaat.

Waarom zijn sommige platen zo goed, zo innemend en zo intens? Kort antwoord: ze vertellen een verhaal.

Zo, tot zover de laatste column in dit decennium. Op naar de roaring twenties!

Maar aangezien ieder kort antwoord ook een lange versie kent, volgt hier -voor de liefhebber- het lange antwoord op de vraag waarom sommige platen niet-normaal goed zijn.

Om antwoord te geven op deze vraag zouden we ons eerste een andere vraag moeten stellen: waarom zou een artiest of band überhaupt een plaat willen maken? Stel je eens een beginnende band voor. Alle bandleden oefenen en schrijven alsof hun leven ervan af hangt in hun (te) kleine oefenhok, vergezeld van die typische, intense band-zweetgeur. Maar let op: er begint zich hier iets moois te ontvouwen!

Na drie maanden gaan de deuren van het oefenhok open en kunnen we de geboorte aanschouwen van 12 nieuwe rocksongs. Twaalf stukken gedeelde liefde, leed en zaligheid met een kop en een staart en met power riffs. Je raadt het al: die stukken vrágen erom om opgenomen, gemixt, gemasterd en uitgebracht te worden.

Maar wat is dan datgene wat ervoor zorgt dat je als artiest zo graag op een plaat vereeuwigd wilt worden? Het is eigenlijk een soort pronken met jezelf. Pronken met je kunde op je instrument, met je vermogen om mooie songs te schrijven of pronken met het feit dat jullie dat als collectief maar mooi voor elkaar hebben gebokst.

En hoe tof is het om dat te delen met de buitenwereld. Hup, je klikt Spotify aan en voilà: je bloedeigen plaat streamt zo de wijde wereld in. Een meer ultiem gevoel van muzikale bevrediging bestaat haast niet. Daarnaast kent een fysieke plaat ook het voordeel van cover art (vinyl!) en kun je je platen verkopen tijdens optredens. Handtekening erop en prompt zou je plaat (later) zomaar meer waard kunnen worden.

Nu terug naar de beginvraag: “Waarom zijn sommige platen zo goed?” Als je liedjes gaat schrijven dan gaan die (hopelijk) ergens over. In dat “ergens” schuilt het antwoord. Je hebt iets meegemaakt en dat wil je delen met de mensheid door je ervaringen muzikaal van je af te schrijven. Het is als therapie: je deelt je ervaringen nu eens niet met je therapeut maar met iedereen die het maar horen wil. En dit delen van je innerlijke zielenroerselen geeft je een gevoel van zowel opluchting als trots.

Hoe intenser de gedeelde ervaringen, hoe intenser de song(s). Dit verklaart -gedeeltelijk- waarom sommige platen zo goed zijn en welhaast geschreven móésten worden. Uiteraard spelen nog veel meer factoren hierbij een rol, maar het begin is er en de toon is letterlijk gezet.

Een voorbeeld: diegenen die mij een beetje kennen weten dat ik een zwak heb voor “Rumours” van Fleetwood Mac uit 1977. Het verhaal achter deze -overigens briljant klinkende- plaat is het verhaal van meerdere relaties binnen een band, inclusief bijbehorende perikelen en scheidingen.
“Rumours” is om deze reden min of meer onvermijdelijk geworden. De plaat moest gemaakt worden want alle 11 songs op het album vertellen ieder een gedeelte van dit meeslepende verhaal.

Dus heb je wat te vertellen? Vertel het met een song of met een ep, of ga wild en vertel het met een heel album. Alles wat nodig is om je ei kwijt te kunnen, je plaat onvermijdelijk te maken en de mooiste song(s) van je leven te schrijven.

Renzo



Previous
Next

© 1973 Masterenzo Mastering | Rotterdam